Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Πανηγυρικά εορτάστηκε και φέτος η μνήμη του Αγίου Αναστάσιου πολιούχου Ναυπλίου

Πανηγυρικά εορτάστηκε και φέτος η μνήμη του Αγίου Αναστάσιου πολιούχου Ναυπλίου παρουσία των τοπικών και στρατιωτικών αρχών της πόλης.
Στον Πανηγυρικό Πολυαρχιερατικό εσπερινό που έγινε σήμερα το απόγευμα της Τρίτης χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Άρτας κ.κ. Ιγνάτιος παρουσία των Μητροπολιτών , Σπάρτης και Μονεμβασίας κ.κ Ευσταθίου , Αργολίδας κ.κ Ιακώβου και του επισκόπου Επιδαύρου κ.κ Καλλινίκου. Στο τέλος του αρχιερατικού εσπερινού ο μητροπολίτης Αρτης κ. Ιγνάτιος κήρυξε τον θείο λόγο.
Να σημειωθεί, πως ο Αρχιερατικός Εσπερινός, έγινε στον νέο Προσκυνηματικό Ιερό Ναό , που είναι αφιερωμένος στον Άγιο Αναστάσιο Παρών στον εσπερινό ο υφ/γος πράσινης ανάπτυξης Ιωάννης Μανιάτης, ο βουλευτής Αργολίδας με την ΝΔ Ιωάννης Ανδριανός , ο δήμαρχος Ναυπλίου κ. Παναγιώτης Αναγνωσταράς ,οι περιφερειακoί σύμβουλοι κ. Β. ΣίδερηςΧ. Μελίδη , Γ. Λαπαθιώτη και πλήθος πιστών.

Βιογραφία Αγίου Αναστασίου
Ο Άγιος Αναστάσιος ήταν γέννημα και θρέμμα της πόλης του Ναυπλίου και έκανε το επάγγελμα του ζωγράφου. Αρραβωνιάστηκε την κόρη ενός χριστιανού, αλλά επειδή αυτή δεν είχε καλή ζωή, ο Αναστάσιος διέλυσε τον αρραβώνα. Οι συγγενείς όμως της κοπέλας έκαναν διάφορα σατανικά μάγια στον Αναστάσιο, για να τον εκδικηθούν με αποτέλεσμα ο Αναστάσιος να χάσει τα λογικά του. Εκμεταλλευόμενοι αυτή του την κατάσταση οι Τούρκοι, τον εξισλάμισαν. Αλλά όταν ο Θεός ευλόγησε και συνήλθε στα λογικά του, με θάρρος αποκήρυξε τον Ισλαμισμό και με γενναιότητα ομολόγησε τη χριστιανική του πίστη. Οι Τούρκοι, με διάφορες κολακείες και υποσχέσεις προσπάθησαν να τον μεταπείσουν, αλλά ο Αναστάσιος παρέμεινε ακλόνητος στη χριστιανική ομολογία του. Τότε στις 1 Φεβρουαρίου 1655, υπέμεινε μαρτυρικό θάνατο από τους Τούρκους, με διαμελισμό. Δηλαδή τον κατάσφαξαν με μαχαίρια. Το Ναύπλιο τον έκανε πολιούχο του και ωραίος ναός στολίζει την πόλη αυτή προς τιμήν του νεομάρτυρα αυτού.












Β&G STUDIO











Μέχρι χθες είχα αυτά και αυτά τα ελαττώματα. Έκοψα κανένα{Γερ Παισιος}


- Η αποκάλυψη των παθών

- Γέροντα, μήπως πρέπει να αγωνίζομαι χωρίς να ανησυχώ αν διορθώθηκα; Μήπως το να διορθωθώ ανήκει στον Θεό;

- Ναι, αν αγωνίζεσαι και να τα αφήνεις όλα στον Θεό, αλλά να εξετάζεις και τον εαυτό σου,... για να δεις πού βρίσκεσαι, τι κάνεις. Βλέπεις, ο γιατρός πρώτα ψάχνει να βρει την αιτία από
την οποία προέρχεται ο πυρετός και μετά τι φάρμακο να δώσει στον άρρωστο, για να ρίξει τον πυρετό. Από την στιγμή δηλαδή που ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τα ελαττώματά του,
πρέπει να μπει μέσα του η καλή ανησυχία, για να αγωνισθεί να τα διορθώσει. Εγώ εξετάζω τον εαυτό μου και βλέπω ότι έχω αυτά τα ελαττώματα. Κάνω τον αγώνα μου, και εξετάζω
πάλι τον εαυτό μου: «Μέχρι χθες είχα αυτά και αυτά τα ελαττώματα. Έκοψα κανένα; Σ’ εκείνο πού βρίσκομαι;». Και μετά λέω στον Θεό: «Θεέ μου, κάνω ότι μπορώ, αλλά βοήθησέ με
Εσύ να διορθωθώ, γιατί μόνος μου δεν μπορώ».

- Γέροντα, μπορεί ένας άνθρωπος να μην έχει την δύναμη να δη τα πάθη του;

- Όταν ο άνθρωπος είναι ευαίσθητος, ο Θεός δεν επιτρέπει να γνωρίσει απότομα τα πάθη του. Γιατί τον ευαίσθητο άνθρωπο τον πειράζει και ο διάβολος και τον ρίχνει στην απελπισία:
«Γιατί να έχεις αυτό το πάθος; του λέει, και γιατί έκανες εκείνο; Και πώς το άλλο; Άρα δεν θα σωθείς». Κι έτσι μπορεί να καταλήξει στο ψυχιατρείο.

ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΟΥ ΕΥΧΗ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟΥ


Πηγή: Από το βιβλιο,Πάθη και Αρετές


ΗΛΙΑΣ ΧΑΙΝΤΟΥΤΗΣ 30 ΙΑΝ 2012

 http://talantoblog.blogspot.com

Ο ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ ΠΕΤΡΟΣ ΤΑΤΟΥΛΗΣ ΕΚΟΨΕ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΙΑΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ

Το παρών του έδωσε σήμερα το μεσημέρι ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης στην Αργολίδα ,για το κόψιμο της Βασιλόπιτας των υπαλλήλων της περιφεριακής ενότητας Αργολίδας παρόντος του αντιπεριφερειάρχη Αναστάσιου Χειβιδόπουλου του θεματικού αντιπ. Α Πουλά και των περιφερειακών συμβούλων Β. Σιδέρη ,Χ. Μελίδη , Γ. Λαπαθιώτη, Α .Παπαφωτίου καθώς και του προέδρου του περιφερειακού συμβουλίου.Την βασιλόπιτα έκοψε ο κ. Χειβιδόπουλος , ο οποίος πρόσφερε σε αυτόν που βρήκε το φλουρί τρεις ημέρες άδεια.







B&G STUDIO

AΡΓΟΛΙΔΑ: ΔΥΟ ΘΕΜΑΤΑ

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΡΓΟΥΣ –ΝΑΥΠΛΙΟΥ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΥ ΤΥΠΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Αργος η πρώτη συνεδρίαση του προσφάτου ορισμένου διοικητικού συμβουλίου του διασυνδεμένου Νοσοκομείου Άργους και Ναυπλίου ,υπό τον διοικητή του νοσοκομείου Ιωάννη Άρχοντα .




ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΑ 150 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΝΑΥΠΛΙΑΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Συνέντευξη τύπου έδωσε σήμερα ο υπεύθυνος της ΔΟΠΠΑΤ Κ. Χελιώτης ,στο Δημαρχείο Ναυπλίου για την επέτειο τον 150 χρόνων που συμπληρώνονται φέτος από την Ναυπλιακή επανάσταση που ξεκίνησε την 1η Φεβρουαρίου του 1862 και διήρκησε δύο μήνες. Ήταν η εξέργεση εν ονόματι του παραβιαζόμενου Συντάγματος και της καθυστερούμενης εθνικής προκοπής και προόδου. Επίσης παρουσίασε και το βιβλίο του Αναστασίου Γούναρη ‘’ ΝΑΥΠΛΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ’’.

 

B&G STUDIO

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ...το άδειασμα του δηλητηρίου της αμαρτίας!!!



Aν η μετάνοια είναι το πρώτο μέρος του μυστηρίου, το δεύτερο είναι η εξομολόγηση. Δηλαδή, η ενώπιον του πνευματικού ομολογία των αμαρτιών μας. Όπως για τη μετάνοια, έτσι και για την εξομολόγηση, υπάρχει μεγάλη άγνοια και παρεξήγηση.
Ο πνευματικός τις περισσότερες φορές νοιώθει ότι αυτό που επιτελεί είναι μια παρωδία μυστηρίου.
Πολλοί, πχ, νομίζουμε ότι η εξομολόγηση είναι μια φιλική συζήτηση, ή μια τυπική εξαγόρευση κάποιων αμαρτιών. Αυτό όμως ποια σχέση έχει με το μυστήριο της μετάνοιας; Αν εξετάσουμε και τα κίνητρα που οδηγούν πολλούς από μας στην εξομολόγηση και πάλι θα απογοητευτούμε.
Άλλοι πηγαίνουμε για να βρούμε κάποια ανακούφιση ή για να απαλλαγούμε από τις ενοχές μας. Άλλοι από το φόβο της «τιμωρίας» από τον Θεό. Άλλοι από καθήκον ή από έθιμο, όπως κάνουμε οι περισσότεροι πριν τις μεγάλες γιορτές για να κοινωνήσουμε, συνδέοντας την εξομολόγηση με την θεία κοινωνία. Όλα αυτά όμως, ελάχιστη ή καθόλου σχέση έχουν με την εξομολόγηση και την μετάνοια.
Ας το πούμε με απλά λόγια: Εξομολόγηση είναι το άδειασμα του δηλητηρίου. Όταν κανείς πιεί δηλητήριο, δεν υπάρχει άλλη λύση. Το ίδιο και η εξομολόγηση. Εκεί βγάζουμε το δηλητήριο της αμαρτίας. Διαφορετικά θα οδηγηθούμε στον θάνατο.

Και για να χρησιμοποιήσουμε μιαν άλλη εικόνα: Όπως στον γιατρό δείχνουμε τις πληγές μας, αναφέρουμε τους πόνους, τις ενοχλήσεις, τις αρρώστιες μας δίχως να κρύψουμε τίποτα, έτσι και στην εξομολόγηση.

Ξεγυμνώνουμε την ψυχή μας, ομολογούμε την αρρώστια μας και τον προσωπικό μας πόνο. Αν αυτό δεν γίνει θα μείνουμε αθεράπευτοι. Οι πληγές θα μεγαλώσουν, η μόλυνση και η σήψη θα προχωρήσουν, η αρρώστια θα συνεχίσει να υπονομεύει την ύπαρξή μας και αργά ή γρήγορα θα μάς οδηγήσει στον θάνατο.

Απ' όλα αυτά, καταλαβαίνουμε ότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη την δική μας εξομολόγηση. Εμείς την έχουμε ανάγκη. Όταν, δηλαδή, εξομολογούμαστε, δεν κάνουμε... χάρη του Θεού, όπως πολλοί νομίζουν. Άλλο βέβαια αν ο Θεός σαν πατέρας περιμένει πάντα με πολλή αγάπη την δική μας επιστροφή.

Στο σημείο αυτό, είναι ανάγκη να υπογραμμίσουμε το εξής: Αν σε άλλες χριστιανικές ομολογίες, η εξομολόγηση είναι μια απρόσωπη νομικίστικη εξαγόρευση, πίσω από κάποιο παραβάν, στην Ορθόδοξη εκκλησία μας, η εξομολόγηση συνδέεται άμεσα με την πνευματική πατρότητα, την πνευματική καθοδήγηση και την προσωπική σχέση. Πολλοί, πχ, εξομολογούνται περιστασιακά, όπου βρουν πνευματικό και κάθε φορά σε διαφορετικό ιερέα. Συμβαίνει όμως κι εδώ ό,τι και με τις σωματικές αρρώστιες.






Αν κάθε φορά αλλάζουμε γιατρό, τότε η θεραπεία δεν μπορεί νά 'ναι πλήρης. Ο μόνιμος πνευματικός μας είναι αυτός που γνωρίζει το «ιστορικό» μας, την πορεία μας, τις προηγούμενες πτώσεις μας και μπορεί να μάς βοηθήσει αποτελεσματικά.

Άλλοι πάλι τό 'χουν «δίπορτο». Έχουν τον πνευματικό τους, αλλά όταν συμβεί κάτι βαρύτερο, επειδή ντρέπονται, αποφεύγουν να του το εξομολογηθούν και πηγαίνουν σε κάποιον άλλον. Μια τέτοια όμως ενέργεια είναι παιδαριώδης και εμπαιγμός του μυστηρίου. Δείχνει πόσο μακριά βρισκόμαστε από την αληθινή μετάνοια.

Είναι λοιπόν απαραίτητο να επιδιώξουμε να αποκτήσουμε έναν πνευματικό πατέρα, με τον οποίον θα δημιουργήσουμε μια πνευματική σχέση. Έτσι και η πορεία μας θα είναι ασφαλέστερη. Βεβαίως υπάρχουν περιπτώσεις που επιβάλλεται να αλλάξουμε πνευματικό. Αυτό όμως θα πρέπει να γίνει με πολλή προσοχή, διάκριση και κυρίως μετά από προσεκτική εξέταση των βαθύτερων κινήτρων μας. Να ψάξουμε, δηλαδή, μέσα μας να εντοπίσουμε τα βαθύτερα αίτια και να βρούμε γιατί θέλουμε να αλλάξουμε πνευματικό.

Από το βιβλίο
Επιστροφή
(Μετάνοια και εξομολόγηση
Επιστροφή στο Θεό και στην Εκκλησία Του)
Αρχιμ. Νεκτάριου Αντωνόπουλου
Εκδ. Ακρίτας

2Ο απλές συμβουλές για να αποκτήσουμε την ταπείνωση.

1.Σε ξέχασαν; Δε σε πήραν ούτε ένα τηλέφωνο; Δεν πειράζει. Και προπαντός μην παραπονείσαι.
2.Σε αδίκησαν; Ξέχασέ το.
3.Σε περιφρόνησαν; Να χαίρεσαι.
4.Σε κατηγορούν; Μην αντιλέγεις.
5.Σε κοροϊδεύουν; Μην απαντάς.
6.Σε βρίζουν; Σιωπή και προσευχή.
7.Σου αφαιρούν το λόγο; Σε διακόπτουν; Μη λυπάσαι.
8.Σε κακολογούν; Μην αντιμάχεσαι.
9.Σου μεταδίδουν ευθύνες τα παιδιά σου; Οι συγγενείς σου, οι δικοί σου οι άνθρωποι; Μη διαμαρτύρεσαι.
10.Θυμώνουν μαζί σου; Να παραμένεις ήρεμος.
11.Σου κλέβουν φανερά; Κάνε τον τυφλό.
12.Σε ειρωνεύονται; Να μακροθυμείς.
13.Δεν ακούνε τις συμβουλές σου; Ιδίως δεν ακούνε τις συμβουλές σου τα παιδιά σου; Πέσε στα γόνατα και κάνε προσευχή.
14.Εκνευρισμός στο αντρόγυνο; Εσύ φταις. Κι εσύ φταις. Όχι ο άλλος.
15.Έφταιξες; Ζήτησε συγγνώμη.
16.Δεν έφταιξες; Πάλι ζήτησε συγγνώμη.
17.Έχεις υγεία; Δόξαζε τον Θεόν.
18.Έχεις αρρώστια; Έχεις καρκίνο, ταλαιπωρείσαι, υποφέρεις, βασανίζεσαι, πονάς; Δόξαζε τον Θεόν.
19.Γκρίνια, ανεργία, φτώχεια μέσα στο σπίτι; Νήστευσε. Αγρύπνησε. Κάνε προσευχή.Για όλους και για όλα προσευχή. Πολλή προσευχή. Πολλή προσευχή. Νηστεία και προσευχή διότι "τούτο το γένος των παθών και των δαιμόνων ουκ εκπορεύεται παρά μόνο με νηστεία και προσευχή".

http://xristianoss.blogspot.com

Εγινε ο φιλικός αγώνας Μπάσκετ μεταξύ του Α.Ο. Κορωνίς και της ομάδας Παίδων του Ολυμπιακού.

 
Το Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2012 πραγματοποιήθηκε στο κλειστό Γυμναστήριο του Δήμου Επιδαύρου στο Λυγουριό φιλικός αγώνας Μπάσκετ μεταξύ του Α.Ο. Κορωνίς και Παίδων Μπάσκετ του Ολυμπιακού.

Η προσέλευση του Φίλαθλου Κοινού ήταν μεγάλη και ο αγώνας διεξήχθη μέσα σε ατμόσφαιρα ενθουσιασμού.
Οι δύο ομάδες ξεδίπλωσαν τις ικανότητές τους με τις καλές προσπάθειες να καταχειροκροτούνται και από τις δύο πλευρές. Η όλη εικόνα, παιχτών και κοινού, απέδειξε πως ο αθλητισμός είναι πολιτισμός όταν προβάλλονται και υποστηρίζονται από όλους διαχρονικές αξίες όπως το ευ αγωνίζεσθαι και το πνεύμα ομαδικότητας.

Δεν χωράνε άλλοι στις φυλακές, γέμισαν και του Ναυπλιου.

 

Έγγραφο στο υπουργείο Δικαιοσύνης και στις εισαγγελικές αρχές, με το οποίο γνωστοποιούν ότι δεν έχουν χώρο για άλλους κρατούμενους με αποτέλεσμα να κλείνουν τις φυλακές που διευθύνουν, απέστειλαν οι διευθυντές των φυλακών Κορυδαλλού, Χαλκίδας και Τρίπολης.


Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να δημιουργήσει τεράστια προβλήματα τόσο στα αστυνομικά τμήματα και στο Μεταγωγών, όπου θα στοιβάζονται κατά δεκάδες οι κρατούμενοι σε αυτά όσο και σε πολλά δικαστήρια της χώρας, καθώς δεν θα γίνονται μεταγωγές υποδίκων και καταδίκων με αποτέλεσμα να αναβάλλονται οι δίκες αλλά και να υπάρχει κίνδυνος παραγραφής πολλών αδικημάτων. Σημειώνεται πως στις φυλακές Κορυδαλλού οι κρατούμενοι ανέρχονται σε 2.320 τη στιγμή που η χωρητικότητα τους είναι για 800 άτομα.

«Σας αναφέρουμε προς ενημέρωσή σας ότι από σήμερα 27 Ιανουαρίου 2012 αδυνατούμε να παραλάβουμε κρατουμένους, λόγω ασφυκτικής υπερπλήρωσης του καταστήματός μας, η δύναμη του οποίου ανέρχεται σε 2.345 κρατουμένους» επισημαίνει ο διευθυντής των φυλακών Κορυδαλλού ενώ ο διευθυντής των φυλακών Χαλκίδας αναφέρει χαρακτηριστικά: «Πλέον δεν χωράνε πουθενά οι κρατούμενοι παρά μόνο στις τουαλέτες. Κλείσαμε. Η κατάσταση είναι τραγική. Η φυλακή είναι έτοιμη να ‘εκραγεί’ με απρόβλεπτες συνέπειες για την ασφάλειά της. Παρακαλούμε, όπως, αφού λάβετε υπόψη σας τα ανωτέρω, να μην φυλακίσετε άλλους κρατουμένους στο ενταύθα κατάστημα κράτησης. Δεν μπορούμε να παραλάβουμε άλλους κρατουμένους. Δεν υπάρχει ούτε σπιθαμή κενού χώρου για να τους τοποθετήσουμε».

Παράλληλα, ακόμη τέσσερις διευθυντές των φυλακών, απέστειλαν έγγραφο στο υπουργείο Δικαιοσύνης στο οποίο αναφέρουν ότι επικρατούν ασφυκτικές συνθήκες κράτησης και έχει επέλθει το αδιαχώρητο. Πρόκειται για τους διευθυντές των φυλακών Θεσσαλονίκης, Μαλανδρίνου, Γρεβενών και Ναυπλίου. Ο αριθμός των κρατουμένων σε όλες τις φυλακές της χώρας ανέρχεται σήμερα στους 12.703 που είναι ο μεγαλύτερος που έχει σημειωθεί στην ιστορία του ελληνικού κράτους, ενώ η χωρητικότητα όλων των καταστημάτων κράτησης είναι 9.300 άτομα.

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Κουρέψτε το γκαζόν....με το ποδήλατο....


Αν το κούρεμα του γκαζόν σας κουράζει, δεν έχετε παρά να μετατρέψετε το ποδήλατο σε... γκαζο-νο-μηχανή.... έτσι και θα κάθεστε, αλλά παράλληλα θα γυμνάζετε και τις γάμπες και τα μπουτάκια σας...
*Θερμές ευχαριστίες στη φίλη Ρένα που μας έστειλε τη φωτογραφία

Διαβάστε περισσότερα: http://meacolpa.blogspot.com/2011/11/blog-post_5430.html#ixzz1kyQMp1Ik

Ελληνικά μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ

Ναός του Επικούρειου Απόλλωνα-Βάσσες (1986)
Ο ναός του Επικούρειου Απόλλωνα στις Βάσσες της Φιγάλειας είναι ένας από τους σπουδαιότερους και πιο επιβλητικούς ναούς της αρχαιότητας. Αφιερώθηκε από τους Φιγαλείς στον Απόλλωνα επειδή τους βοήθησε να ξεπεράσουν μια επιδημία πανώλης. Ο ναός, που υψώνεται επιβλητικά στα 1.130 μέτρα, στο κέντρο της Πελοποννήσου, πάνω στα βουνά μεταξύ Ηλείας, Αρκαδίας και Μεσσηνίας, ανεγέρθηκε το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα π.Χ. (420-410 π.Χ;) και αποδίδεται στον Ικτίνο, τον αρχιτέκτονα του Παρθενώνα. Το μνημείο αυτό με την πανανθρώπινη σημασία και συνάμα ένα από τα καλύτερα σωζόμενα της κλασικής αρχαιότητας ήταν το πρώτο στην Ελλάδα που περιλήφθηκε στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1986. Τμήμα της ζωφόρου του ναού αποσπάστηκε το 1814 και εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο.




Αρχαιολογικός τόπος των Δελφών (1987)
Το Πανελλήνιο Ιερό των Δελφών, όπου δινόταν ο χρησμός του Απόλλωνα, θεωρείτο ο «ομφαλός της γης». Προσαρμοσμένος αρμονικά στο εξαίσιο τοπίο και εμποτισμένος με ιερή σημασία, ο αρχαιολογικός χώρος των Δελφών ήταν τον 6ο π.Χ. αιώνα θρησκευτικό κέντρο και το σύμβολο ενότητας του αρχαίου κόσμου.




Ακρόπολη (1987)
Πάνω από τη σύγχρονη πόλη της Αθήνας υψώνεται με μεγαλοπρέπεια ο βράχος της Ακρόπολης. Η λέξη «ακρόπολη» σημαίνει το ψηλότερο σημείο της πόλης. Οι πιο πολλές πόλεις της αρχαίας Ελλάδας είχαν μια ακρόπολη. Στην πραγματικότητα, το κτίσιμο όλων των πόλεων άρχιζε από τον ψηλότερο λόφο. Τέτοιοι λόφοι ήταν φυσικά οχυρά που προστάτευαν από άγρια ζώα και εχθρικά στρατεύματα. Απεικονίζοντας τους πολιτισμούς, τους μύθους και τις θρησκείες, που άνθισαν στην Ελλάδα για μια περίοδο μεγαλύτερη των χιλίων ετών, η Ακρόπολη περιλαμβάνει τέσσερα από τα πιο σπουδαία αριστουργήματα της κλασικής Ελληνικής περιόδου, τον Παρθενώνα, τα Προπύλαια, το Ερέχθειο και τον ναό της Αθηνάς Νίκης, τα οποία μπορούν να θεωρηθούν σύμβολα της ιδέας της παγκόσμιας κληρονομιάς.




Άγιο Όρος (1988)
Ορθόδοξο πνευματικό κέντρο από το 1054, το όρος Άθως απολαμβάνει καθεστώς αυτονομίας από την εποχή του Βυζαντίου. Τα «Άγιο Όρος», η είσοδος στο οποίο είναι απαγορευμένη σε γυναίκες, έχει επίσης αναγνωριστεί ως τοπίο καλλιτεχνικής αξίας. Η διαρρύθμιση των μοναστηριών (συνολικά 20, στα οποία κατοικούν περίπου 1400 μοναχοί) έχει επηρεάσει μονές πολύ μακρινές (όπως αυτές της Ρωσίας) και η σχολή αγιογραφίας τους έχει επηρεάσει σημαντικά την ιστορία της ορθόδοξης τέχνης.




Ιερό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο (1988)
Σε μια μικρή κοιλάδα της Πελοποννήσου, ο αρχαιολογικός χώρος της Επιδαύρου εκτείνεται σε διαφορετικά επίπεδα. Η λατρεία του Ασκληπιού ξεκίνησε εκεί για πρώτη φορά τον 6ο π.Χ. αιώνα, αλλά τα κύρια μνημεία, ειδικότερα το θέατρο, το οποίο θεωρείται ως ένα από τα πιο αμιγή αριστουργήματα της ελληνικής αρχιτεκτονικής, χρονολογούνται από τον 4ο π.Χ. αιώνα. Ο ευρύς αρχαιολογικός χώρος συνιστά φόρο τιμής στις ιαματικές λατρείες της Ελληνικής και Ρωμαϊκής περιόδου, με ναούς και νοσοκομειακά κτίρια αφιερωμένα στους θεούς τους.




Παλαιοχριστιανικά και Βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης (1988)



Η Ροτόντα είναι ένα από τα πιο επιβλητικά αρχαία κτίρια στη Θεσσαλονίκη, που κατασκευάστηκε το 306 μ.Χ. από τον Γαλέριο, για να γίνει το μαυσωλείο του. Το σχέδιο του όμως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και έτσι, μετά το θάνατό του, θάφτηκε μακριά από τη Θεσσαλονίκη. Η Ροτόντα στη διάρκεια των αιώνων, πέρασε από πολλές φάσεις: από ρωμαϊκός ναός μετατράπηκε σε χριστιανικό, μετά έγινε μουσουλμανικό τζαμί και κατέληξε σε χριστιανικό ναό, όπου πιθανόν να λειτούργησε ως τόπος λατρείας των λειψάνων των μαρτύρων. Η άποψη αυτή ενισχύεται από την κυκλική μορφή του κτίσματος, αλλά και από τις φιγούρες των μαρτύρων που απεικονίζονται στα ψηφιδωτά του θόλου. Αν επισκεφθείτε την Ροτόντα μην παραλείψετε να θαυμάσετε τα μοναδικής ομορφιάς ψηφιδωτά που χρονολογούνται από τον 4ο αιώνα μ.Χ.



Ο ναός της Αχειροποιήτου χτίστηκε κατά τον 5ο μ.Χ. αιώνα, είναι αφιερωμένη στη Θεοτόκο και η ονομασία της προήλθε από την «αχειροποίητη» λατρευτική εικόνα της Θεοτόκου δεομένης που βρισκόταν στο ναό. Είναι η μόνη εκκλησία στη Θεσσαλονίκη που είναι βασιλικού ρυθμού και παραμένει άθικτη. Οι μαρμάρινοι στύλοι είναι διακοσμημένοι με περίτεχνα φύλλα ακάνθου που κάνουν αντίθεση με το ψηφιδωτό μωσαϊκό, που απεικονίζει μικρούς χρυσούς σταυρούς, περίτεχνα μοτίβα με λουλούδια, την άμπελο και διάσπαρτα πουλιά. Οι τοιχογραφίες απεικονίζουν τους 18 από τους 40 μάρτυρες της Σεβάστειας, που μαρτύρησαν επί αυτοκράτορα Λικίνιου. Αν και κάποιο τμήμα τους καταστράφηκε, όταν η εκκλησία μετατράπηκε σε τζαμί τον 15ο αιώνα, είναι αρκετά καλοδιατηρημένες.



Ο ναός Αγίου Δημητρίου αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης και είναι η μεγαλύτερη εκκλησία της Ελλάδας. Η εκκλησία του πολιούχου της πόλης είναι χτισμένη στο κέντρο της. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, από το σημείο όπου μαρτύρησε ο άγιος άρχισε να αναβλύζει μύρο, που είχε θεραπευτικές ιδιότητες και έτσι η φήμη του ναού εξαπλώθηκε σε όλο τον χριστιανικό κόσμο. Πιστοί κατέφταναν από όλα τα μέρη του κόσμου για να προσευχηθούν και να θεραπευτούν, ανάμεσά τους ήταν και ο έπαρχος Λεόντιος. Ο Λεόντιος θεραπεύτηκε από κάποια ανίατη ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε και σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον Άγιο, αντικατέστησε το μικρό τρίκλιτο ναό με μία επιβλητική πεντάκλιτη Βασιλική το 413. Κάτω από την εκκλησία βρίσκεται η Κρύπτη, το μέρος όπου μαρτύρησε και πέθανε ο Άγιος Δημήτριος. Η εκκλησία είναι διακοσμημένη με ψηφιδωτό μωσαϊκό και με πλούσιο ζωγραφικό και μαρμάρινο διάκοσμο με περίτεχνα κιονόκρανα. Έχει υποστεί ζημιές αρκετές φορές και έχει καταστραφεί ολοσχερώς από πυρκαγιά τον Αύγουστου του 1917. Η σημερινή εκκλησία είναι βασιλικού ρυθμού χωρισμένη με 4 κιονοστοιχίες σε 5 διαδρόμους και εγκαινιάστηκε το 1958. Το 1988 ο ναός ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την UNESCO.






Ο ναός Αγίας Σοφίας είναι μία από τις παλαιότερες εκκλησίες της Θεσσαλονίκης, που έχει παραμείνει ανέγγιχτη στο πέρασμα των αιώνων. Βέβαια υπέστη κάποιες καταστροφές στο σεισμό του 1978 και από την πυρκαγιά του 1890, αλλά παρόλα αυτά το μεγαλύτερο μέρος του σώζεται στο ακέραιο. Θεωρείται αντίγραφο της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη και είναι χτισμένη στο αρχιτεκτονικό τύπο της βασιλικής με θολωτό. Οι κίονες του κεντρικού κλίτους είναι τραβηγμένοι προς τα πλάγια, ώστε ο κεντρικός χώρος του ναού να έχει σχήμα ισοσκελούς σταυρού. Ο ναός διακοσμήθηκε την περίοδο της Εικονομαχίας, με ανεικονικά ψηφιδωτά. Ο μεγάλος χρυσός σταυρός στο τεταρτοσφαίριο της κόγχης αντικαταστάθηκε με το ψηφιδωτό της Θεοτόκου, μετά τη νίκη των Εικονολατρών. Την ίδια εποχή έγινε και το μωσαϊκό του τρούλου, που αναπαριστά την Ανάληψη του Ιησού και παρίστανται οι Δώδεκα Απόστολοι, η Παναγία και δύο άγγελοι. Το εσωτερικό της είναι διακοσμημένο με πανέμορφα μωσαϊκά και τοιχογραφίες της πρώιμης βυζαντινής εποχής. Υπάρχει επίσης το ψηφιδωτό της Ανάληψης του Σωτήρα, που θεωρείται δείγμα υψηλής τέχνης.






Το παλαιό καθολικό της Μονής Λατόμου, γνωστό σήμερα ως Ναός του Οσίου Δαβίδ, είναι παλαιοχριστιανικό μνημείο της Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στην Άνω Πόλη, στο τέλος της οδού Αγίας Σοφίας. Ο ναός ήταν αρχικά αφιερωμένος στο Χριστό Σωτήρα ή κατ’ άλλους στον Προφήτη Ζαχαρία, ενώ το όνομα Όσιος Δαβίδ του αποδόθηκε λανθασμένα στην αρχή του περασμένου αιώνα και επικράτησε από τότε. Αρχικά ο ναός ήταν τετράγωνος, με αψίδα στα ανατολικά, στον οποίο εγγράφονταν τέσσερις καμάρες, σε σχήμα σταυρού. Στο κέντρο ορθωνόταν μία τετράγωνη βάση, που εδραζόταν στους τέσσερις «πεσσούς» των καμαρών. Πάνω στη βάση αυτή διαμορφωνόταν ένας (όχι απόλυτα κανονικός) τρούλος. Σήμερα ένα τμήμα του αρχικού ναού (δυτικό) δεν υπάρχει. Το κτίριο διέθετε επίσης τρούλο, που μετέπειτα αντικαταστάθηκε από κεραμωτή στέγη. Η δυτική πλευρά του κτιρίου, απ’ όπου γινόταν η είσοδος, έχει καταστραφεί και έτσι η σημερινή είσοδος βρίσκεται στη νότια πλευρά. Ο ναός κτίστηκε πάνω στη θέση ενός ρωμαϊκού κτιρίου στα τέλη του 5ου με αρχές του 6ου αιώνα. Το 1430, με την κατάληψη της πόλης από του Οθωμανούς, ο ναός μεταβλήθηκε σε τζαμί με το όνομα Σουλιτζέ ή Κεραμεντίν τζαμί, ενώ άλλη άποψη θέλει τη μεταβολή αυτή να συνέβη στα πλαίσια του 16ου αιώνα. Το ψηφιδωτό της κόγχης απεικονίζει το όραμα του Ιεζεκιήλ, με το Χριστό Εμμανουήλ (νεαρό) στο κέντρο να κάθεται σε πολύχρωμο τόξο. Γύρω του εικονίζονται τα σύμβολα των τεσσάρων Ευαγγελιστών και στην αριστερή γωνία ο προφήτης Ιεζεκιήλ στις όχθες του ποταμού Χεβάρ και στη δεξιά ο προφήτης Αββακούμ ή ο Ησαΐας. Η τοποθέτηση μιας παράστασης με τέτοιο θέμα τέτοιο θέμα στην αψίδα είναι μοναδική στον κόσμο. Στη νότια καμάρα σώζεται πλούσιος τοιχογραφικός διάκοσμος με θέματα την Γέννηση και τη Βάπτιση του Ιησού καθώς και ίχνη της Υπαπαντής και τη Μεταμόρφωσης, όλα έργα του 12ου αιώνα.






Η Παναγία Χαλκέων βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και συγκεκριμένα στην πλατεία Αρχαίας Αγοράς, βόρεια της Εγνατίας Οδού, στο σημείο που διασταυρώνεται με την οδό Αριστοτέλους. Η αρχαιολογική τοποθεσία της ρωμαϊκής αγοράς της πόλης ονομάστηκε «Η Παρθένος των Χαλκουργών», επειδή η τοποθεσία της γειτνιάζει με την περιοχή όπου παραδοσιακά ζούσαν οι χαλκουργοί της πόλης. Ο ναός της Παναγίας των Χαλκέων που ανεγέρθη στις αρχές του 11ου αιώνα, είναι γνωστός με την ονομασία «Κόκκινη εκκλησία» λόγω του χαρακτηριστικού χρώματος των πλίνθων που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή του. Η κάτοψή του είναι βυζαντινού ρυθμού. Η εξωτερική όψη είναι διακοσμημένη με μία πληθώρα καμάρων και παραστάδα, στοιχεία παρμένα από την πολίτικη επιρροή ενώ εσωτερικά, το μεγαλύτερο μέρος της διακόσμησης είναι με σκαλιστά μάρμαρα και νωπογραφίες. Με την άλωση της πόλης το 1430 από τους Οθωμανούς κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η εκκλησία μετατράπηκε σε τζαμί που ονομαζόταν Καζανκιλάρ Τζαμί (Τζαμί των Καζανοεμπόρων).




Ο ναός Αγίου Παντελεήμονα βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την αψίδα του Γαλέριου και τη Ροτόντα. Η εκκλησία, η επωνυμία της οποίας είναι πολύ νεώτερη, ταυτίζεται με το καθολικό της βυζαντινής μονής της Θεοτόκου Περιβλέπτου, γνωστής και ως μονής του κυρ Ισαάκ από τον ιδρυτή της το μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιάκωβο (1295-1314), μετέπειτα μοναχό Ισαάκ. Η μονή αποτέλεσε πνευματικό κέντρο του 14ου αιώνα και συνδέθηκε με τη συγγραφική και διδακτική δραστηριότητα των κορυφαίων ελληνιστών Θωμά Μάγιστρου και Ματθαίου Βλάσταρη. Ο Άγιος Παντελεήμων ανήκει στον τύπο του σύνθετου τετρακιόνιου σταυροειδούς εγγεγραμμένου ναού με τρούλο και περίστωο. Δεύτερος τρούλος επιστέφει το νάρθηκα, ενώ δύο παρεκκλήσια σχηματίζονται στο ανατολικό πέρας των πλαγίων στοών. Ο τύπος συνιστά χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής της παλαιολόγειας αναγέννησης στη Θεσσαλονίκη. στους ναούς της οποίας οι περισσότεροι του ενός τρούλοι και η στοά με τα παρεκκλήσια καθιερώνονται εφεξής. Από την αρχική φάση του ζωγραφικού διακόσμου σώζονται στην πρόθεση, το διακονικό και στα παρεκκλήσια η Θεοτόκος Βλαχερνήτισσα, άγιοι και ιεράρχες. Ενδιαφέρον για την ιστορία του ναού παρουσιάζει η απεικόνιση του αγίου Ιακώβου του Αδελφόθεου, συνώνυμου αγίου με το μητροπολίτη και ιδρυτή του ναού, σε προέχουσα θέση στο διακονικό μαζί με Ιεράρχες. Οι τοιχογραφίες εντάσσονται στα τέλη του 13ου-αρχές του 14ου αιώνα και συνδυάζουν τη μνημειακή αντικλασική αντίληψη με τις νέες τάσεις της παλαιολόγειας αναγέννησης. Μετά τα μέσα του 16ου αιώνα (περ.1568-1571) ο ναός μετατρέπεται σε τζαμί με την επωνυμία «Ισαακιέ Τζαμί» (=το τζαμί του Ισαάκ). Οι τοιχογραφίες και η εξωτερική τοιχοποιία ασβεστώνονται, υψώνεται μιναρές, του οποίου σώζεται η βάση, και κατασκευάζεται μαρμάρινο σιντριβάνι στον περίβολο. Στις αρχές του 20ου αιώνα το κτίσμα επισκευάζεται από τους Οθωμανούς με καθαίρεση της στοάς αλλά διατήρηση των παρεκκλησίων. Ο ζωγραφικός διάκοσμος του νάρθηκα ανήκει σε αυτή τη φάση. Μετά τους σεισμούς του 1978 ακολούθησαν εργασίες αποκατάστασης του ναού.



Ο ναός Αγίων Αποστόλων αποτελεί το καθολικό μιας μονής της ύστερης βυζαντινής περιόδου, από την οποία σώζονται ο πυλώνας και η κινστέρνα του. Κτίστηκε στο δυτικό τμήμα της βυζαντινής Θεσσαλονίκης, ΝΑ από τη Ληταία Πύλη, δίπλα στα τείχη. Μετά την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους τούρκους το 1430, η Μονή ακολούθησε την τύχη των υπόλοιπων ναών της πόλης. Μέσα στη δεκαετία 1520-1530 μετατράπηκε σε τζαμί και ονομάστηκε Soguk Su Camii (τζαμί του κρύου νερού) από τη βυζαντινή δεξαμενή που προαναφέραμε. Τότε καλύφθηκαν με κονίαμα τα ψηφιδωτά και οι τοιχογραφίες, αφαιρέθηκαν οι χρυσές ψηφίδες από τα ψηφιδωτά και προστέθηκε στη ΝΔ γωνία ένας μιναρές. Από τον 19ο αιώνα ο ναός ήταν γνωστός με το όνομα Άγιοι Απόστολοι, που είναι άγνωστο πώς επικράτησε, καθώς όλα δείχνουν ότι το μοναστήρι ήταν αρχικά αφιερωμένο στην Παναγία.






Κτισμένος στις αρχές του 14ου αιώνα, ο ναός του Αγίου Νικολάου του Ορφανού είναι παλαιό βυζαντινό καθολικό μονής της Θεσσαλονίκης ενώ συγκαταλέγεται και στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Το όνομα του ναού συναντάται για πρώτη φορά σε πηγές του 17ου και 18ου αιώνα και ταυτίζεται με τον άγνωστο κτήτορα του μνημείου που ανήκε στην οικογένεια των Ορφανών ή στη λειτουργία ορφανοτροφείου στο χώρο της μονής, είτε αποδίδεται στην ιδιότητα του Αγίου Νικολάου ως προστάτη των χηρών και των ορφανών. Βρίσκεται εντός των τειχών της πόλης, μεταξύ των οδών Ηροδότου και Αποστόλου Παύλου.




Ο μικρός, κομψός, βυζαντινός ναός Αγίας Αικατερίνης ανήκει στην κατηγορία των σύνθετων τετρακιόνιων σταυροειδών εγγεγραμμένων ναών όπως και δύο ακόμη ναοί της Θεσσαλονίκης, ο Άγιος Παντελεήμων και οι Δώδεκα Απόστολοι. Εξωτερικά οι όψεις τους παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία καθώς διαρθρώνονται με αψιδώματα, κόγχες και πλίνθινους ημικίονες και κοσμούνται με πλούσιο κεραμοπλαστικό διάκοσμο.






Η μονή Βλατάδων βρίσκεται στην Άνω Πόλη, στα βυζαντινά τείχη της πόλης. Η μονή ιδρύθηκε στα μέσα του 14ου αιώνα σε χώρο που πιθανώς να φιλοξενούσε παλαιότερο ναό, από τον κρητικής καταγωγής μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Δωρόθεο Βλαττή και τον αδελφό του Μάρκο. Σήμερα η μονή ανήκει στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Από το αρχικό κτίσμα σώζεται μόνο το ιερό και λίγα άλλα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Σύμφωνα με τοπική παράδοση η Μονή είναι κτισμένη στον τόπο όπου κήρυττε ή διέμενε ο Απόστολος Παύλος κατά τη διαμονή του στην πόλη.




Ο ναός του Προφήτη Ηλία αποτελεί σημαντικό μνημείο της Θεσσαλονίκης κι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα ναοδομίας της παλαιολόγειας περιόδου. Ο αρχιτεκτονικός του τύπος, τετρακιόνιος σταυροειδής εγγεγραμμένος με πλάγιους χώρους, γνωστός ως αθωνικός ή αγιορείτικος χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για καθολικά μονών και είναι μοναδικός στη Θεσσαλονίκη. Βρίσκεται στη σημερινή συμβολή των οδών Ολυμπιάδος και Προφήτη Ηλία στην Άνω Πόλη, σ’ ένα φυσικό ύψωμα που παλαιότερα έκανε το ναό να δεσπόζει στην πόλη, με τον επιβλητικό όγκο του και τον περίτεχνο τρούλο του, που τονίζονται με κεραμοπλαστικό διάκοσμο. Τέλος υπάρχει και ο Ναός του Παντοκράτορα Σωτήρα Χριστού.



Τα βυζαντινά λουτρά είναι ένα μνημείο μοναδικής ομορφιάς το οποίο θα σας αφήσει ξεχωριστές αναμνήσεις. Το μοναδικό σωζόμενο βυζαντινό λουτρό βρίσκεται στην πλατεία Κουλέ Καφέ, στην Άνω Πόλη. Χρονολογείται από το 13ο αιώνα και είναι στεγασμένο με τρούλο και καμάρες. Αποτελεί ένα από τα σπανιότερα δείγματα βυζαντινών λουτρών.



Τα τείχη της Θεσσαλονίκης αποτελούν σημαντικό τμήμα οχύρωσης της βυζαντινής πόλης με μοναδική αρχαιολογική, αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική σημασία. Όταν τα εξετάζουμε, παρατηρούμε ότι έχουν σχήμα τραπεζίου και η περίμετρος τους ήταν περίπου 7 χιλιόμετρα, σήμερα όμως έχουν περιοριστεί σε 3 χιλιόμετρα. Το ύψος τους κυμαίνεται από 8,30 μέτρα ως 10,50 μέτρα. Είναι χτισμένα με πέτρες και κονίαμα, αλλά και με επαναλαμβανόμενες σειρές από πλατιές οριζόντιες ζώνες από τούβλα που αυξάνουν τη στερεότητα τους και λειαίνουν τις επιφάνειες. Σε μερικά τμήματα εκτός από τις ζώνες με τούβλα υπάρχουν και επαναλαμβανόμενα τυφλά τόξα πλινθόκτιστα, ενώ αλλού ολόκληρη η κατασκευή είναι με τούβλα. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτά διακοσμούνται με σταυρούς, ήλιους, πυροστρόβιλους κ.ά. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας οικοδομήθηκε μέρος των τειχών με απλούς πλίνθους. Σε κάποια σημεία σώζεται ένα μικρό μέρος του τείχους σε απόσταση 4-6 μέτρων από το βασικό τείχος και ονομάζεται προτείχισμα. Το προτείχισμα διευκόλυνε τους πολιορκούμενους καθώς ήταν δύσκολη η προσβολή από τις πολιορκητικές μηχανές, μπροστά από αυτό υπήρχε τάφρος με νερό. Από τους πύργους σώζονται περίπου οι 60. Όλοι έχουν τετράγωνη διατομή εκτός από τον Λευκό Πύργο και το πύργο Τριγωνίου. Αυτοί οι δύο θεωρούνται χτίσματα του 15ου αιώνα και έχουν χτιστεί πάνω σε παλαιότερους πύργους.




Μετέωρα (1988)
Σε μια δυσπρόσιτη περιοχή των Μετεώρων, στις κορυφές απόκρημνων βράχων, μοναχοί εγκατέστησαν «τους στύλους του ουρανού», όπως τους αποκαλούσαν, τα μοναστήριά τους από τον 11ο αιώνα έως σήμερα. Την περίοδο αναβίωσης του ερημιτισμού κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες τον 15ο αιώνα μ.Χ., χτίστηκαν 24 μοναστήρια. Οι τοιχογραφίες των μοναστηριών, οι οποίες χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα, αποτελούν σημείο αναφοράς για την ανάπτυξη της Μεταβυζαντινής ζωγραφικής.




Μεσαιωνική πόλη της Ρόδου (1988)
Το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ κατείχε τη Ρόδο από το 1309 έως το 1523 και μετέτρεψε την πόλη σε προπύργιο. Μεταγενέστερα, η πόλη εντάχθηκε υπό ιταλική και τουρκική κατοχή. Με το Παλάτι των Μεγάλων Αρχόντων, το Νοσοκομείο και τον δρόμο των Ιπποτών, η Άνω Πόλη αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα αστικά κέντρα της Γοτθικής περιόδου. Στην Κάτω Πόλη, η Γοτθική αρχιτεκτονική συνυπάρχει αρμονικά με τα τζαμιά, τα δημόσια λουτρά και με άλλα κτίρια της Οθωμανικής περιόδου.




Αρχαία Ολυμπία (1989)
Ο αρχαιολογικός χώρος της Ολυμπίας, σε μια κοιλάδα της Πελοποννήσου (50 χλμ. από τον οικισμό του Καλού Νερού Κυπαρισσίας), κατοικείται από την προϊστορική περίοδο. Τον 10ο αιώνα π.Χ. η Ολυμπία έγινε το κέντρο λατρείας του Δία. Το μνημείο της Άλτης (το ιερό των θεών) συγκεντρώνει σημαντικά αριστουργήματα του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Εκεί βρισκόταν το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός, έργο του Φειδία, που ήταν γνωστό στην αρχαιότητα ως ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου. Εκτός από τους ναούς, υπάρχουν και τα υπολείμματα όλων των αθλητικών εγκαταστάσεων που δημιουργήθηκαν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η αφετηρία των Ολυμπιακών Αγώνων χρονολογείται πίσω στο 776 π.Χ. και τελούνταν κάθε τέσσερα χρόνια. Το 394 μ.Χ. ο βυζαντινός αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α' απαγόρευσε την τέλεσή τους ως γεγονός παγανισμού.




Μυστράς (1989)
Το κάστρο του Μοριά αναγέρθηκε ως φρούριο το 1249 από τον βασιλιά της Αχαΐας Γουλιέλμο τον Βιλεαρδουίνο. Επανακτήθηκε από τους Βυζαντινούς, αργότερα κατακτήθηκε από τους Τούρκους και τους Ενετούς. Η πόλη εγκαταλείφθηκε το 1832 αφήνοντας συναρπαστικά μεσαιωνικά ερείπια να στέκουν μέσα σε μια εξαιρετικής ομορφιάς τοποθεσία.




Μονή Δαφνιού, Μονή Οσίου Λουκά και Νέα Μονή Χίου (1990)



Η Μονή Δαφνίου βρίσκεται στο Χαϊδάρι, 11 χλμ. από το κέντρο της Αθήνας, νότια της λεωφόρου Αθηνών στο ομώνυμο δάσος και κοντά στην Ιερά Οδό που οδηγεί στην Ελευσίνα. Από το 1990 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Στο σεισμό του 1999 υπέστη σοβαρές ζημιές. Μέχρι σήμερα είναι κλειστή για το κοινό λόγω των εργασιών αποκατάστασης. Η μονή ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα πάνω στα ερείπια του ναού του Δαφναίου Απόλλωνα που είχε καταστραφεί από του Γότθους το 395. Κάποιοι κίονες ιωνικού ρυθμού του αρχαίου ναού χρησιμοποιήθηκαν και πάλι. Σήμερα έχει διασωθεί μόνο ένας, ενώ οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν στο Λονδίνο από το Λόρδο Έλγιν. Ο κυρίως ναός είναι ένα βυζαντινό μνημείο του 11ου αιώνα. Σώζονται ψηφιδωτά, τα καλύτερα διατηρημένα της πρώτης περιόδου (Δυναστεία Κομνηνών, 1100 περίπου) που αντιπροσωπεύεται από την αυστηρή και ιερατική απεικόνιση του Παντοκράτορα Χριστού στο εσωτερικό του τρούλου, κύριο χαρακτηριστικό της Μακεδονικής εποχής. Μετά τη λεηλασία της μονής από τους Σταυροφόρους το 1205, ο Όθων ντε λα Ρος (Otto de la Roche), Δούκας των Αθηνών, την παραχώρησε στους Κιστερκιανούς μοναχούς. Οι Γάλλοι μοναχοί ανοικοδόμησαν τον Εξωνάρθηκα, πρόσθεσαν έναν περίβολο γύρω από το μοναστήρι καθώς και άλλες αλλαγές μέχρι και την εκδίωξή τους από τους Τούρκους, όταν η μονή παραδόθηκε το 1458 και πάλι στους ορθόδοξους μοναχούς. Με το πέρασμα των αιώνων η μονή ερημώθηκε. Οι εργασίες αποκατάστασής της ξεκίνησαν μόλις το 1888.



Η μονή του Οσίου Λουκά Βοιωτίας είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της μεσοβυζαντινής περιόδου, κηρυγμένη από την UNESCO ως μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Χτισμένο στις δυτικές πλαγιές του Ελικώνα κοντά στην αρχαία Στείριδα, το μοναστήρι του Οσίου Λουκά αποτελεί το σημαντικότερο ίσως μνημείο της μεσοβυζαντινής εποχής στον ελλαδικό χώρο. Πρόκειται για ένα μεγάλο οικοδομικό συγκρότημα, του οποίου τα αρχαιότερα κτίρια χρονολογούνται το 10ο αιώνα και τα νεότερα μέχρι τις αρχές του 20ού. Στη διάρκεια των δέκα περίπου αιώνων από την ίδρυσή του, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις ιστορικές περιπέτειες του τόπου, κερδίζοντας την εύνοια αυτοκρατόρων και αξιωματούχων στα βυζαντινά χρόνια. Στην περίοδο της Φραγκοκρατίας περιήλθε στην κατοχή τάγματος καθολικών μοναχών και γνώρισε την καταστρεπτική μανία και λεηλασία των κατακτητών, Καταλανών και Τούρκων. Στον αγώνα του 1821 αποτέλεσε το ορμητήριο αρματολών και κλεφτών. Το Καθολικό της μονής βρίσκεται στο κέντρο της και είναι στολισμένο με υψηλής ποιότητας ψηφιδωτά και μαρμαροθετήματα του 11ου αιώνα. Δίπλα βρίσκεται ο ναός της Παναγίας (10ος αιώνας) που χρησιμοποιείται και σήμερα. Μεταξύ άλλων σώζονται η βυζαντινή υπόγεια κιστέρνα και τα ερείπια του νοσοκομείου.



Η Νέα Μονή απέχει 13 χλμ. από την πόλη της Χίου και είναι το πιο σπουδαίο βυζαντινό μνημείο της Χίου. Κτίστηκε από το βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Μονομάχο (1042-1054). Η αίγλη του αυτοκρατορικού κτίσματος διατηρήθηκε μέχρι το 19ο αιώνα. Η συνέχεια αυτή διακόπηκε βίαια το 1822 με την καταστροφή της Χίου. Οι Τούρκοι κατέλαβαν το μοναστήρι, έσφαξαν τους μοναχούς και τους Χιώτες που είχαν καταφύγει εκεί και στη συνέχεια πυρπόλησαν, ανάσκαψαν την εκκλησία για ανεύρεση θησαυρών ενώ παράλληλα διασκόρπισαν την πλουσιότατη βιβλιοθήκη και το σκευοφυλάκιο της Μονής. Το τελευταίο πλήγμα ήταν ο καταστροφικός σεισμός του 1881. Η κάτοψη του κυρίως ναού είναι τετράγωνη ενώ μόνο ψηλότερα διαμορφώνεται σε οκταγωνική με τρούλο. O Ναός κοσμήθηκε με εξαιρετικής τέχνης ψηφιδωτά και με ορθομαρμάρωση που άρχιζε κάτω από τη ζώνη των ψηφιδωτών. Ακόμα μαρμάρινα θυρώματα πλαισίωναν τις εισόδους και πολυτελή έγχρωμα μάρμαρα διακοσμούσαν τα δάπεδα του ναού σε μαρμαροθέτημα με το θέμα των «πέντε άρτων» πολλά από τα οποία σώζονται και σήμερα. Ο Ναός εντυπωσιάζει με τις αρμονικές αναλογίες του και τον πλούτο της διακόσμησής του. Μέσα στον περίβολο της Μονής είναι επισκέψιμο το εκκλησιαστικό Μουσείο και η κιστέρνα (βυζαντινή δεξαμενή).

Αρχαιολογικός χώρος Δήλου (1990)
Το νησί Δήλος, με έκταση 6 τετρ. χλμ., έχει μεγάλο αρχαιολογικό ενδιαφέρον και παγκόσμια ακτινοβολία και βρίσκεται νοτιοδυτικά της Mυκόνου, στην καρδιά των Kυκλάδων. Τόπος επιβλητικός, γυμνός από βλάστηση, αλλά εξαιρετικά λαμπρός κάτω από το φως του ήλιου, η Δήλος υπήρξε στην αρχαιότητα ιερό νησί, τόπος γέννησης του Απόλλωνα και της Άρτεμης κατά τη μυθολογία. O φημισμένος αρχαιολογικός χώρος του νησιού, από τους σημαντικότερους της χώρας, δέχεται κάθε χρόνο το προσκύνημα χιλιάδων ελλήνων και ξένων επισκεπτών. Ψηλότερη κορυφή της Δήλου είναι ο Kύνθος, 112 μ.




Πυθαγόρειο και Ηραίο Σάμου (1992)
Ο αρχαιολογικός χώρος του Ηραίου βρίσκεται 3 χιλιόμετρα δυτικά από το Πυθαγόρειο, κοντά στην νότια ακτή του νησιού και είναι ο σημαντικότερος της Σάμου και ένας από τους σπουδαιότερους σε ολόκληρη την Ελλάδα. Είναι αφιερωμένος στην θεά Ήρα, την γυναίκα του Δία, του βασιλέα των θεών. Ήδη από τους Γεωμετρικούς χρόνους καθιερώθηκε ως ιερός τόπος, γεγονός που διάρκεσε μέχρι την Ρωμαϊκή εποχή. Τα πρώτα ευρήματα του χώρου ήρθαν στο φως της ημέρας από τον γάλλο γιατρό και βοτανολόγο Joseph Pitton de Tournefort που επισκέφτηκε το νησί το 1702. Τον Tournefort ακολούθησαν πολλοί άλλοι περιηγητές και επισκέπτες τον 18ο και τον 19ο αιώνα, μερικοί από τους οποίους έκαναν σχέδια των ερειπίων του ναού και γνώρισαν τον σπουδαίο χώρο της αρχαιότητας στους Ευρωπαίους. Το 1879 ο Paul Girard , ένας άλλος γάλλος περιηγητής ανακάλυψε το άγαλμα της «κόρης» που είναι γνωστό ως η «Ήρα του Χηραμύη» που σήμερα κοσμεί το Μουσείο του Λούβρου. Συστηματικότερες ανασκαφές έγιναν το 1902 από τον διαπρεπή καθηγητή και αρχαιολόγο Π. Καββαδία και τον Σάμιο πολιτικό και αρχαιολόγο Θ. Σοφούλη και συνεχίστηκαν μέχρι το 1910 από την Γερμανική Αρχαιολογική Σχολή των Αθηνών, η οποία ακόμα και σήμερα συνεχίζει τις ανασκαφές στο χώρο. Αξίζει να σημειωθεί ότι η UNESCO έχει ανακηρύξει το Ηραίον ως έναν από τους θησαυρούς της παγκόσμιας κληρονομιάς.







Αρχαιολογικός χώρος Αιγών (Βεργίνα) (1989)
Η πόλη Αιγαί, η πρώτη πρωτεύουσα του βασιλείου της αρχαίας Μακεδονίας, ανακαλύφθηκε τον 19ο αιώνα κοντά στη Βεργίνα στη Βόρεια Ελλάδα. Τα πιο σημαντικά μνημεία είναι το Παλάτι, διακοσμημένο με μωσαϊκά και τοιχογραφίες και ο χώρος ταφής, μερικά από τα οποία χρονολογούνται από τον 11ο αιώνα π.Χ. Ένας από τους βασιλικούς τάφους στη Μεγάλη Τύμβο, αναγνωρίστηκε ως ο τάφος του Φιλίππου του Β', που κατέκτησε όλες τις ελληνικές πόλεις-κράτη, χαράσσοντας τον δρόμο για τον γιο του Αλέξανδρο και την εξάπλωση του Ελληνιστικού κόσμου.




Ιστορικό κέντρο (Χώρα) με τη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και το Σπήλαιο της Αποκάλυψης στην Πάτμο (1999)
Η Πάτμος, στα Δωδεκάνησα, είναι γνωστή ως το νησί όπου ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος έγραψε το βιβλίο της Αποκάλυψης. Ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον «αγαπημένο μαθητή» αναγέρθηκε στο νησί στα τέλη του 10ου αιώνα. Από τότε είναι τόπος προσκυνήματος και σταθμός της ελληνορθόδοξης μάθησης. Το μοναστηριακό συγκρότημα κυριαρχεί στο νησί. Ο παλιός οικισμός της Χώρας, ο οποίος συνδέεται με αυτό, περιλαμβάνει θρησκευτικά και λαϊκά κτίρια.







Αρχαιολογικοί χώροι των Μυκηνών και της Τίρυνθας (1999)
Οι αρχαιολογικοί χώροι των Μυκηνών και της Τίρυνθας αποτελούν τα επιβλητικά μνημεία των δύο μεγαλύτερων πόλεων του Μυκηναϊκού πολιτισμού, ο οποίος κυριάρχησε στην ανατολική Μεσόγειο από τον 15ο έως τον 12ο αιώνα π.Χ. και διαδραμάτισε ζωτικό ρόλο στην ανάπτυξη του κλασικού ελληνικού πολιτισμού. Αυτές οι δυο πόλεις συνδέονται με τα Ομηρικά έπη, Ιλιάδα και Οδύσσεια, που επηρέασαν την ευρωπαϊκή τέχνη και λογοτεχνία για περισσότερο από τρεις χιλιετίες.




Η Παλαιά Πόλη της Κέρκυρας (2007)
Η Παλαιά Πόλη της Κέρκυρας με τα δυο φρούριά της, το παλαιό και το νέο, και με ίχνη πολλαπλών επιρροών, βρίσκεται στην είσοδο της Αδριατικής θάλασσας και κατοικείται από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Λόγω της στρατηγικής θέσης της, η πόλη εξελίχθηκε σε σημαντικό λιμάνι που προστάτευε το νησί από τις αλλεπάλληλες πολιορκίες και θεωρείται μια από τις πιο σημαντικές οχυρωμένες πόλεις της Μεσογείου. Το κέντρο της Παλιάς Πόλης, μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, αποτελεί το «κόσμημα» της Κέρκυρας.



history-pages.blogspot.com

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου