Αγάπη, μια χιλιοειπωμένη και χιλιοτραγουδισμένη λέξη, αλλά και θα ’λεγα κακοποιημένη και παρεξηγημένη. Δεν θα επιχειρήσω να αναλύσω την έννοια της αγάπης ούτε φιλοσοφικά ούτε όπως την εννοούν οι διανοούμενοι ή οι ρομαντικοί ποιητές, οι ψυχολόγοι κ.λπ. Άλλωστε,
«η αγάπη, το κέντρο της χριστιανικής διδασκαλίας, απουσιάζει κατά κανόνα από τη φιλοσοφία, η οποία, όταν δεν την αγνοεί εντελώς, μιλάει έμμεσα γι’ αυτήν ή καταφεύγει σε άλλες λέξεις, προκειμένου να αποφύγει το δυσκολοπρόφερτο όνομά της. Οι φιλόσοφοι δεν μιλούν για την αγάπη με το όνομά της, γιατί δεν θέλουν να τους περάσουν για θεολόγους, και μάλιστα –το χειρότερο όλων, φευ– για χριστιανούς θεολόγους [...] Έχω διαπιστώσει ότι σε διάφορα συνέδρια φιλοσόφων, συγγραφέων και εν γένει διανοουμένων, όταν κάποιος μιλήσει για την αγάπη, χωρίς να εννοεί τον έρωτα, προκαλεί αμηχανία»⁹.Θα προσπαθήσω να προσεγγίσω την αγάπη όσο είναι δυνατό μέσα σε λίγες γραμμές, με το χριστιανικό της περιεχόμενο, όπως το δίδαξε έργω και λόγω ο Χριστός και την ανέλυσε θαυμάσια ο απόστολος Παύλος στον Ύμνο της Αγάπης στο 13ο κεφάλαιο της Α΄ προς Κορινθίους επιστολής.
«Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί», θα μας πει ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Ο Θεός είναι αγάπη, δεν έχει απλώς αγάπη. Ο Θεός πράγματι είναι αγάπη και το απέδειξε με τη θυσία του. Δεν είναι... ροζ αισθηματάκια. Και ο Θεός-Αγάπη, η άπειρη θεϊκή συγχωρητικότητα, γίνεται για τον άνθρωπο εντολή: «ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους». Μια αγάπη που δεν περιορίζεται στους συγγενείς και φίλους, αλλά ακόμη και στους εχθρούς. Γι’ αυτό και η αγάπη πάει μαζί με τη συγχώρηση, δεν μπορούν να χωριστούν. Υπάρχει συγχώρηση, επειδή υπάρχει αγάπη. Αν δεν υπάρχει αγάπη, η συγχώρηση δεν έχει νόημα.
Αυτό είναι το κομβικό σημείο που διακρίνει τη χριστιανική αγάπη απ’ όλες τις άλλες «αγάπες»: Η αγάπη προς τους εχθρούς. Αν θέλει κάποιος να μιλήσει για την αγάπη χωρίς να εννοεί την αγάπη προς τους εχθρούς, τότε δεν μιλάει για τη χριστιανική αγάπη. Μιλάει για κάτι άλλο. Και μια τέτοια αγάπη που δεν συμπεριλαμβάνει την αγάπη προς τους εχθρούς, είναι πολύ εύκολη.
Το ξανατονίζουμε: Η αγάπη για τους εχθρούς είναι εντολή του Θεού. «Αυτό σημαίνει αυτομάτως ότι η χριστιανική αγάπη δεν είναι συναίσθημα, γιατί τα συναισθήματα δεν διατάζονται»¹⁰. Και ο δρόμος της αγάπης είναι έμπονος, μαρτυρικός.
Είχε μεγάλα αποθέματα αγάπης ο πρωτομάρτυρας Στέφανος όταν τον λιθοβολούσαν και ζητούσε από τον Θεό: «Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην» (Πράξ. 7, 60).
Στα χρόνια των διωγμών ο διοικητής μιας επαρχίας είχε υποβάλει σε φοβερά μαρτύρια έναν χριστιανό και βλέποντάς τον σταθερό στην πίστη του, τον ρώτησε: – Τι μεγάλο πράγμα έκανε ο Χριστός σε σας; Κι εκείνος μέσα στους φρικτούς πόνους απάντησε: – Να, μας έδωσε τη δύναμη να συγχωρούμε και να αγαπάμε εσάς που μας βασανίζετε τόσο σκληρά!
Ο Φ. Νίτσε ισχυριζόταν πως η αγάπη είναι αδυναμία και φαντασιοκοπία. Ο χριστιανός πιστεύει αντίθετα πως η αγάπη είναι μια τρομακτική μεταμορφωτική δύναμη. «Μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν» (Ρωμ. 12, 21) διδάσκει ο απόστολος Παύλος. Μόνο έτσι το κακό θα «τιμωρηθεί», και θα νικηθεί στη ρίζα του. Τα οφέλη αυτής της αγαπητικής στάσης δεν συγκρίνονται σε τίποτα με τα προϊόντα της εκδίκησης, η οποία κάνει τα πράγματα πάντοτε χειρότερα, καθώς συντηρεί τον φαύλο κύκλο της οργής και κάθε λογής βίας, εξομοιώνει δεν τον θύτη με το θύμα, νομιμοποιώντας την κινούσα αυτόν κακία¹¹.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ " ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ Κ.ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου