Μερικοί ὅταν δοκιμάζονται μέ θλίψεις, τό φέρουν βαρέως καί γογγύζουν κατά τοῦ Θεοῦ, ὅπως γόγγυζαν οἱ Ἰσραηλίτες ὅταν ἐπέστρεφαν ἀπό τήν Αἴγυπτο στή γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Παραπονοῦνται γιά τή συνεχιζόμενη ταλαιπωρία τους.
Μία εὐσεβής, ὅπως φαινόταν, κυρία, ἔχασε καί τά δύο παιδιά της. Ἀπό τότε ἔπαυσε νά ἐκκλησιάζεται, νά ἐξομολογεῖται καί νά κοινωνεῖ. Κλείστηκε στό σπίτι της, ἔκλαιγε ἀπαρηγόρητη καί ἔλεγε μέ παράπονο: «Γιατί ὁ Θεός μοῦ πῆρε τά παιδιά μου;»! Τήν ἔπνιγε τό «γιατί;».
Ἄλλη μητέρα, πού ἔχασε κι αὐτή τό παιδί της, ἔλεγε μέ παράπονο: «Εἴκοσι χρόνια ἔπλενα καί καθάριζα τήν ἐκκλησία ἀφιλοκερδῶς. Πρίν ἀπό μερικούς μῆνες χτύπησε βαριά ὁ γιός μου μέ μηχανάκι. Παρακάλεσα τόν Θεό νά τόν κάνει καλά καί ὁ Θεός ἀντί νά τόν κάνει καλά, μοῦ τόν πῆρε. Γιατί μοῦ τόν πῆρε;». Ἀπό τότε σταμάτησε νά φροντίζει τήν ἐκκλησία· σταμάτησε νά ἐκκλησιάζεται, νά ἐξομολογεῖται καί νά κοινωνεῖ. Τήν ἔπνιγε κι αὐτήν τό «γιατί;».
Ὅσοι λένε ταπεινά «γιατί;» στόν Θεό, διότι αἰσθάνονται τήν ἀδυναμία τους καί καταφεύγουν στόν Θεό γιά νά ζητήσουν τή βοήθειά Του, δέν ἁμαρτάνουν.
Μέ τήν ἔννοια τῆς ταπεινῆς ἐκζητήσεως τοῦ θείου ἐλέους τό «γιατί, Θεέ μου;» συναντᾶται καί στήν Ἁγία Γραφή: «Ἱνατί, Κύριε, ἀφέστηκας μακρόθεν,
ὑπερορᾷς ἐν εὐκαιρίαις ἐν θλίψεσιν;» (Ψαλ. θ΄ 22). Γιατί, Κύριε, στέκεσαι μακριά μας; Στίς δοκιμασίες πού ἀντιμετωπίζουμε, γιατί φαίνεσαι σάν νά μή μᾶς βλέπεις;
Ὅσοι ὅμως λένε «γιατί;» στόν Θεό ἀπό ὑπερηφάνεια, μέ δικαίωμα, ζητώντας τρόπον τινά εὐθύνες ἀπό τόν Θεό γιά τή δοκιμασία τους, δέν εἶναι ἐπαινετοί, διότι τό «γιατί;» τους εἶναι τοῦ πληγωμένου ἐγωισμοῦ.
Καί τό «γιατί;» τοῦ πληγωμένου ἐγωισμοῦ μας δέν εἶναι τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τοῦ διαβόλου. Εἶναι σάν νά κάνουμε παρατήρηση στόν Θεό καί τοῦ λέμε: «Δέν ἔκανες καλά, πού ἐπέτρεψες τήν ἄλφα ἤ τή βῆτα δοκιμασία».
Γράφει σ’ ἕνα πνευματικό του παιδί ὁ ὅσιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής: «Εἰδέ καί λέγεις· “μά, διατί;”, μάχεσαι τόν Θεόν, τόν ἀποστείλαντα λυπηρά διά τήν ἐμπαθῆ σου κατάστασιν»⁴⁶.
Ἑπομένως δέν λέμε «γιατί;» στόν Θεό. Ὁ Θεός ὅλα καλά τά κάνει. Ἐμεῖς δυσκολευόμαστε νά ἑρμηνεύσουμε τίς βουλές Του. Ἐμεῖς ἀδυνατοῦμε νά ἐννοήσουμε γιατί ὁ Θεός ἐπιτρέπει τή μιά ἤ τήν ἄλλη δοκιμασία.
Πόσο καλύτερα θά ἦταν νά εἴχαμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στόν Θεό Πατέρα, ὁ Ὁποῖος γιά τό καλό μας ἐπιτρέπει τίς θλίψεις! Ἀκόμη κι ὅταν δέν καταλαβαίνουμε γιά ποιόν σκοπό τίς ἐπιτρέπει, ἄς Τοῦ ἔχουμε
Ἀντί νά λέμε: «Θεέ μου, γιατί μοῦ ἔδωσες νά πιῶ ἕνα τόσο πικρό ποτήρι θλίψεων;», νά λέμε: «Ὁ Θεός μοῦ τό ἔδωσε. Νά μήν τό πιῶ;»!
Ὅταν ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἔβγαλε μαχαίρι στόν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ, γιά νά προστατεύσει τόν Διδάσκαλο, ὁ Κύριος τοῦ εἶπε: «Τό ποτήριον ὅ δέδωκέ μοι ὁ πατήρ, οὐ μή πίω αὐτό;» (Ἰω. ιη΄ 11). Τό ποτήρι τοῦ Πάθους μου, πού μοῦ ἔδωσε ὁ Πατέρας νά πιῶ, θέλεις νά τό ἀποφύγω καί νά μήν τό πιῶ, παρακούοντας τόν Πατέρα μου;
Ὁ Κύριος ὑπάκουσε πλήρως στό θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατρός. Ἤπιε μέχρι τελευταίας τρυγός τό πικρό ποτήρι τοῦ Σταυροῦ, κι ἄς ἦταν τό πικρότερο ἀπ’ ὅλα τά ποτήρια.
Ἐμεῖς γιατί ἀρνούμαστε νά πιοῦμε τό πικρό ποτήρι τῶν θλίψεων; Μόνο τά εὐχάριστα θέλουμε νά δεχόμαστε ἀπό τόν Θεό; Τά θλιβερά καί δυσάρεστα δέν θά τά ὑπομείνουμε; «Εἰ τά ἀγαθά ἐδεξάμεθα ἐκ χειρός Κυρίου, τά κακά οὐχ ὑποίσομεν;» (Ἰώβ β΄ 10).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου