Πρὶν ἀπὸ ὀγδόντα περίπου χρόνια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, κάτω ἀπὸ τὸ τέμπλο, ἀνάμεσα στὸν λαό, κάποιος γέροντας ταλαιπωρημένος, ἀσθενής, περιφρονημένος, μὲ δάκρυα στὰ μάτια, προσεύχεται πρὸ τῶν εἰκόνων τοῦ τέμπλου, καὶ μάλιστα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου: «μὴ βδελύξῃ με τὸν ἁμαρτωλόν, τὸν ἐναγῆ, τὸν αἰσχροῖς λογισμοῖς καὶ λόγοις καὶ πράξεσιν...». Αὐτὸς ὁ γέροντας μετὰ ἀπὸ λίγα χρόνια πέταξε ἀπὸ αὐτὸ τὸ στρατόπεδο τὸ δικό μας, τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ ἀνέβηκε –γιὰ δέστε– στὸ τέμπλο, δίπλα στὴ Βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν, στὴν Παναγία, στὴν Παντάνασσα, τὴν Πλατυτέρα καὶ στέκεται στὸ πλευρό της. Πέταξε στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
– Ποιός εἶναι αὐτός;
Ὁ Νεκτάριος! Ὁ περιφρονημένος καὶ ἀδικημένος, ὁ ἐξόριστος ἐπίσκοπος Πενταπόλεως. Ἔφθασε σὲ τέτοιο ὕψος! Καὶ ἀναρωτιόμαστε: Τί θαῦμα εἶναι αὐτό! Ἕνας θνητὸς ἄνθρωπος νὰ ἀνέρχεται σὲ τέτοια ὕψη ἁγιότητος καὶ δόξης! Πῶς τὸ κατώρθωσε αὐτό; Βεβαίως, τὸ κατώρθωσε μὲ τὸν ἀγῶνα του, μὲ τὴν ταπείνωσί του, μὲ τὴν μετάνοιά του, μὲ τὴν ὑπομονή του, μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλὰ ἀπόψε, ἐπιτρέψτε μου, ἀγαπητοί μου, νὰ τονίσω κάποιο μυστικὸ ποὺ εἶχε ὁ Ἅγιος. Εἶχε κάποια βοήθεια, κάποιο πρόσωπο
ποὺ ἰδιαιτέρως τὸν βοήθησε νὰ ἀνεβῇ ἐκεῖ ποὺ ἀνέβηκε. Καὶ τὸ πρόσωπο αὐτὸ εἶναι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος. Ὤ, τὸ ὄνομα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου! Πόσο συνεκλόνιζε τὸν ταπεινὸ Ἅγιό μας! Γι’ αὐτό, λοιπόν, θὰ ἀναφέρω ὀλίγα τινὰ γύρω ἀπὸ τὴν σχέσι ποὺ εἶχε ὁ Ἅγιος μὲ τὴν Παναγία. Τί αἰσθανόταν γιὰ τὴν Παναγία καὶ πόσο ἡ Παναγία μας βοήθησε τὸν Ἅγιο Νεκτάριο. Ἦταν ἡ Παναγία αὐτὴ ποὺ τὸν βοήθησε στὶς δύσκολες στιγμές, στὶς δοκιμασίες του· κι ὄχι μόνον αὐτό. Ὄχι μόνο βοηθὸς καὶ ἀντιλήπτωρ ὑπῆρξεν ἡ Παναγία, ἀλλὰ ὑπῆρξε γιὰ τὸν Νεκτάριο πρωτίστως τὸ πρότυπό του, ἡ βοηθός του στὴν πνευματικὴ ζωή, ἡ φυσικὴ καὶ πνευματική του τελείωσι στὸ νὰ κερδίσῃ τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Ἅς ἀναφέρουμε μερικὰ περιστατικὰ ἀπὸ τὸν βίο του ποὺ μᾶς δείχνουν πόσο ἀγαποῦσε ὁ Ἅγιος καὶ πόσο προσευχόταν στὴν Παναγία.
Ὅταν ἐξόριστος πλέον ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, ἱεροκήρυξ, ἐπῆγε στὸ Γαλαξείδι, ἐκεῖ ἐμίλησε στὸν λαὸ ποὺ εἶχε δοκιμασθεῖ ἀπὸ διάφορα ναυάγια. Ἦταν Δεκαπενταύγουστος. Καὶ εἶπε: «Ἡ παμμεγίστη μεσίτρια ποὺ δέχεται ὅλων τὰς παρακλήσεις, ὅλων τὰς ἀτυχίας καὶ προσδοκίας καὶ τὰς φέρνει μὲ τὸ θάρρος τῆς μητέρας πρὸς τὸν Υἱόν της, ἡ μεγαλειώδης ἀθλήτρια τῆς ὑπομονῆς...». Εἶπε πολλὰ γιὰ τὴν Παναγία. Συνεκίνησε τὸν κόσμο καὶ τὸν ἐνίσχυσε. Μετὰ ἔφυγε καὶ πῆγε στὴν Λαμία, στὴν ἕδρα του. Ἐκεῖ –ἦταν καὶ κουρασμένος– ἀρρώστησε μετὰ ἀπὸ λίγο, καὶ ἔμεινε εἴκοσι μέρες στὸ κρεβάτι ἀπὸ ἕνα βαρὺ κρυολόγημα. Κι ἐκεῖ εἶδε ἕνα ὅραμα. Εἶδε τὴν Παναγία ὁλοφώτεινη, δοξασμένη, καὶ δίπλα της τὸν Μέγα Βασίλειο καὶ τὸν Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ. Καὶ ἡ Παναγία τοῦ ἀπεκάλυψε ὅτι ὁ Κύριος εἶχε ἀποφασίσει νὰ τὸν πάρῃ ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτή, ἀλλά, μὲ τὶς μεσιτεῖες της, τὸν ἄφησε νὰ ζήσῃ χάριν τοῦ πιστοῦ λαοῦ.
Ὅταν ἦταν διευθυντὴς στὴ Ριζάρειο Σχολή, προσευχόταν θερμὰ γιὰ ἕνα μαθητή του, ὀνόματι Νικόλαο, ποὺ ἦταν βαριὰ ἄρρωστος καὶ ὡδηγεῖτο στὸν θάνατο. Ἔκανε ἀγρυπνία μὲ τοὺς μαθητὲς καὶ ὅπως ἦταν κουρασμένος ὁ Ἅγιος καὶ ἀποκοιμήθηκε,
βλέπει πάλι τὴν Παναγία καὶ τοῦ λέγει: Ὁ Νικόλαος θὰ γίνῃ καλά! Καὶ πράγματι, ἔγινε καλὰ καὶ ἐκάθησε ἀπὸ βέβαιο θάνατο.
Ὅταν ἦρθε στὸ μοναστήρι στὴν Αἴγινα καὶ δούλευαν οἱ ἐργάτες, δὲν εἶχε χρήματα νὰ τοὺς πληρώσῃ. Καὶ οἱ μοναχὲς τοῦ ἔλεγαν: – Σεβασμιώτατε, τελείωσαν τὰ χρήματα τὴ Δευτέρα δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ πληρώσουμε τοὺς ἐργάτες. Καὶ τότε ὁ Ἅγιος πῆγε μπροστὰ στὴ μεγάλη εἰκόνα τῆς Παναγίας ποὺ εἶχε στὸ κελί του καὶ προσευχήθηκε μετὰ δακρύων. Καὶ ἀκούει τὴ Παναγία νὰ τὸν πληροφορῇ ὅτι θὰ τοῦ στείλῃ χρήματα. Τὴν ἑπομένη μέρα λέει στὶς μοναχές: Τὰ ὀφειλόμενα, ἀδελφές, ἐκαλύφθησαν. Ἔστειλε ἡ Κυρία Θεοτόκος! Καὶ πράγματι, μετὰ ἀπὸ λίγο ἦρθαν τὰ ἐμβάσματα, ἦρθαν οἱ ἐπιταγὲς μὲ συνδρομὲς ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ ἄλλα μέρη κι ἔτσι συνεχίστηκαν τὰ ἔργα.
Ὅταν ὑπῆρξε πρόβλημα ἀναγνωρίσεως τῆς Μονῆς ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, τότε πάλι στὴν Παναγία κατέφυγε καὶ συνεχῶς τῆς μιλοῦσε καὶ τῆς ἔλεγε: «Κυρία Θεοτόκε, μᾶς εὐεργετεῖτε συνεχῶς ἔναντι τῶν ὑψηλῶν εὐεργεσιῶν σας τί προσφέρω ὁ ἄθλιος; Ὀλίγας τινὰς ᾠδάς, ὀλιγίστους ἰσχνοὺς ὕμνους». Στὸ βλέμμα τῆς Θεοτόκου, σημειώνει ὁ βιογράφος του, ἔνοιωθε μία ἠρεμία.
Κάθε βράδυ μιλοῦσε στὴν Παναγία μετὰ δακρύων γιὰ ὅλα τὰ θέματά του, καὶ κυρίως γιὰ τοὺς μαθητές του καὶ τὴν Ἐκκλησία. Νὰ ἀναδείξῃ ἡ Παναγία στελέχη γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν μοναχισμό, νὰ ἀναδείξῃ νέους μοναχούς. Παρώτρυνε τοὺς μαθητὲς τῆς Ριζαρείου καὶ τοὺς ἔλεγε: Παιδιά, ψάλλετε τὴν Παράκληση στὴν Θεοτόκο. Καὶ αὐτός, ἔνδακρυς, ἄκουε τὰ παιδιὰ ποὺ ἔψαλλαν. «Προσευχηθεῖτε, παιδιά μου, κατ’ ἰδίαν εἰς τὴν Θεοτόκον, διὰ νὰ φυτρώσῃ καὶ πάλιν τὸ δένδρον τοῦ ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ. Ἂν αὐτὸ συμβῇ, ἡ πατρίς μας θὰ μεγαλουργήσῃ».
Καὶ ἕνα τελευταῖο περιστατικό, τὸ πιὸ συγκινητικό. Ὅταν ἔβλεπε ὅτι οἱ πόνοι ἀπὸ τὴν ἀσθένεια τοῦ προστάτη ποὺ εἶχε αὐξάνονταν καὶ ἐπρόκειτο νὰ εἰσαχθῇ στὸ νοσοκομεῖο (εἰσήχθη στὸ Ἀρεταίειο στὶς 20/8/1920), πραγματοποίησε προσκύνημα στὴν Ἱερὰ Μονὴ Χρυσολεοντίσσης, γιὰ νὰ προσκυνήσῃ τὴν θαυματουργὸ εἰκόνα της. Ἐπὶ μισὴ ὥρα προσηύχετο γονυπετὴς μετὰ δακρύων μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Ἐπὶ δεκαπέντε ὁλόκληρες ἡμέρες ἔμεινε στὸ μοναστήρι τῆς Παναγίας καὶ κάθε ἡμέρα προσηύχετο καὶ μελετοῦσε.
Ὁ Ἅγιος ποθοῦσε νὰ συναντήσῃ τὴν Θεοτόκο, τὴν ὁποία ἐλάτρευε σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ μὲ ὕμνους καί, κυρίως, μὲ τὴν φλόγα τῆς ψυχῆς του. Ἦταν, λοιπόν, ὁ προσευχόμενος στὴν Παναγία, ἦταν ὁ μελετητὴς τῆς Παναγίας, ἀλλὰ ὑπῆρξε καὶ ὁ ὑμνητὴς τῆς Παναγίας. Ποιητής, ὑμνογράφος ὁ Ἅγιος. Ἔγραψε πάρα πολλὰ γιὰ τὴν Παναγία μὲ κορυφαῖο ἔργο τὸ «Θεοτοκάριον». Ἀξίζει τὸν κόπο νὰ διαβάσουμε ἕνα μέρος τῆς εἰσαγωγῆς ποὺ ἔγραψε ὁ ἴδιος: «Διδαχθεὶς ὑπὸ τῆς ἁγιωτάτης ἡμῶν Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ἄξιόν ἐστιν, ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν τὴν Θεοτόκον καὶ ἀειπάρθενον Μαρίαν, ἐποίησα ᾠδάς τινας καὶ ὕμνους πρὸς αἴνεσιν καὶ ἀνύμνησιν τῆς Παναγίας Μητρὸς τοῦ Κυρίου, τῆς Γοργοεπηκόου καὶ ταχείας εἰς ἀντίληψιν, βοήθειαν καὶ προστασίαν τῶν ἐπικαλουμένων αὐτήν, καὶ πρὸς ἔκφρασιν τῆς ἀπείρου πρὸς αὐτὴν εὐγνωμοσύνης μου, διὰ τὰς πολλὰς πρὸς ἐμὲ αὐτῆς εὐεργεσίας, ἃς παραπήλαυσα. Τοὺς ὕμνους τούτους ἐδημοσίευσα ὅπως παράσχω τοῖς ἀγαπῶσι καὶ τιμῶσι τὴν Μητέρα τοῦ Κυρίου ἐγκόλπιόν τι ἐν ᾧ νὰ εὑρίσκωσι διατετυπωμένα τὰ ἑαυτῶν συναισθήματα καὶ ἱκανοποιῶσιν αὐτά, ᾄδοντες καὶ ὑμνοῦντες τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, τὴν μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Καὶ ἡ δημοσίευσις μὲν ἐγένετο καὶ διενεμήθη, ἀλλ’ ὁ πόθος τῆς ἀναμνήσεως τῆς Κυρίας Θεοτόκου ὑπηγόρευεν ἡμῖν νέας ᾠδὰς καὶ νέους ὕμνους, καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν ηὐξάνετο καὶ οἱ ὕμνοι καὶ αἱ ᾠδαὶ ἐπολλαπλασιάζοντο. Ἐποιήθησαν δὲ νέαι μὲν ᾠδαὶ 105, ὕμνοι δὲ 53 καὶ κανόνες ἐννέα. (...) Ἐν Ἀθήναις, ἐν τῇ Ριζαρείῳ Ἐκκλησιαστικῇ Σχολῇ, τῇ 24 Ἰανουαρίου 1907. Ὁ Πενταπόλεως Νεκτάριος».
«Ἁγνὴ Παρθένε Δέσποινα,
ἄχραντε Θεοτόκε,
Παρθένε, Μήτηρ, Ἄνασσα,
πανένδροσέ τε πόκε,
ὑψηλοτέρα οὐρανῶν,
ἀκτίνων λαμπροτέρα,
χαρὰ παρθενικῶν χορῶν,
ἀγγέλων ὑπερτέρα,
ἐκλαμπροτέρα οὐρανῶν,
φωτὸς καθαρωτέρα,
τῶν οὐρανίων στρατιῶν
πασῶν ἁγιωτέρα·
σὺ ὀρφανῶν ἀντίληψις,
χηρῶν παραμυθία,
πασχόντων ἡ ἐπίσκεψις,
πτωχῶν ἡ εὐθηνία.
Χαῖρε τὰ ᾄσμα Χερουβείμ,
χαῖρε ὕμνος ἀγγέλων,
χαῖρε ᾠδὴ τῶν Σεραφείμ,
χαρὰ τῶν ἀρχαγγέλων.
Μαρία Ἀειπάρθενε,
κόσμου παντὸς Κυρία,
ἄχραντε Μήτηρ πάναγνε,
Δέσποινα Παναγία,
ὑψηλοτέρα οὐρανῶν,
ἀκτίνων λαμπροτέρα,
ἡλιακῶν μαρμαρυγῶν
ὑπερκαθαρωτέρα.
Σὺ μοναστῶν στερέωμα,
πτωχῶν παραμυθία,
σὺ εἶ χηρῶν τὸ σκήνωμα,
παρθένων εὐτονία.
Σὲ ἱκετεύω, Δέσποινα,
σὲ νῦν ἐπικαλοῦμαι,
Σὲ δυσωπῶ, Παντάνασσα,
Σὴν χάριν ἐξαιτοῦμαι.
Ἀντιλαβοῦ μου, ρῦσαί με
ἀπὸ τοῦ πολεμίου
καὶ κληρονόμον δεῖξόν με
ζωῆς τῆς αἰωνίου».
«Σᾶς στέλλω, ἀδελφές, αὐτὲς τὶς ἐπιστολὲς ποὺ συνέταξα εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ἵνα πληρωθῇ χαρᾶς ἡ καρδία ὑμῶν καὶ ἀνυμνήσετε τὴν Κυρίαν Θεοτόκον...».
Ἀλλοῦ γράφει: «Ἀνύψου τὸν νοῦν σου, ἀδελφή, καὶ τὴν καρδίαν σου πρὸς τὴν φιλεύσπλαγχνον μητέρα τοῦ Κυρίου καὶ τεύξῃ τῆς ταχείας αὐτῆς βοηθείας καὶ ἀντιλήψεως».
Καὶ ἀλλοῦ: «Ἀναγγέλλω ὑμῖν εὐχαρίστως ὅτι ἡ Κυρία Θεοτόκος μὲ ἠξίωσε νὰ φέρω εἰς πέρας τὴν βουλὴν τὴν ὁποίαν ἐθέμην. Νὰ ἐντείνω εἰς μέτρα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ποιήσεως τὰ θεοτοκία καὶ τοὺς κανόνας τῆς Παναγίας».
Ἔτσι, λοιπόν, ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ὄχι μόνον ὑμνοῦσε τὴν Παναγία, ποθοῦσε συνεχῶς νὰ βρεθῇ κοντά της, ἀλλὰ γι’ αὐτὸν ἡ Παναγία ἦταν τὸ συμπίλημα ὅλων τῶν ἀρετῶν, ἦτο ἡ μετὰ Θεὸν Θεός, ἦταν ἡ τὰ δευτερεῖα τῆς Τριάδος κατέχουσα.
Ὄντως, ἀδελφοί μου, ἡ Παναγία εἶναι ἡ Ἁγία τῶν Ἁγίων μείζων, εἶναι ἡ Μητέρα ὅλων τῶν Ἁγίων, διότι οὐδεὶς μπορεῖ νὰ φθάσῃ τὸν Θεό, εἰ μὴ μόνο διὰ τῆς Θεοτόκου. Διότι ἡ Παναγία μας εἶναι αὐτὴ ἡ ὁποία δάνεισε τὴν σάρκα της νὰ ἐνανθρωπήσῃ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἡ Παναγία μας εἶναι ὁ ἐκπρόσωπος ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὅλης τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως διότι μόνο μέσω τῆς Θεοτόκου μποροῦμε νὰ προσεγγίσουμε τὸν Θεό – καὶ ἂς τὴν περιφρονοῦν οἱ αἱρετικοί, Προτεστάντες καὶ Ἀγγλικανοί, καὶ πολλῶ μᾶλλον οἱ Χιλιαστὲς ποὺ ὑβρίζουν καὶ περιφρονοῦν τὴν Παναγία μας καὶ ἐγωιστικὰ θέλουν νὰ πλησιάσουν τὸν Θεό. Μόνο μέσω τῆς Παναγίας μας οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νὰ πλησιάσουν τὸν Θεό. Ἡ Παναγία μας εἶναι τὸ κέντρον καὶ τὸ μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅπου ἡ Ἐκκλησία, ἐκεῖ καὶ ἡ Παναγία. Καὶ ὅπου ἡ Παναγία, ἐκεῖ καὶ ἡ Ἐκκλησία. Καὶ αὐτό, διότι ἡ Παναγία μας εἶναι τὸ κατ’ ἐξοχὴν πρόσωπο τὸ ὁποῖο εἶναι πλήρως ἑνωμένο μὲ τὸν Θεό. Αὐτὴ ἑνώθηκε μὲ τὸν Θεό, μὲ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα της. Ἡ Παναγία μας εἶναι πέραν πάσης ἀναστάσεως καὶ πάσης κρίσεως. Δὲν περιμένει ἡ Παναγία τὴν κρίσι τοῦ Θεοῦ οὔτε ἀνάστασι νεκρῶν. Ἀναστήθηκε ἀπὸ τὸν Υἱό της καὶ βρίσκεται ἤδη δίπλα στὴν Ἁγία Τριάδα.
Εἶναι, λοιπόν, ἡ Παναγία μας αὐτὴ ἡ ὁποία πραγματοποίησε τὸν σκοπὸ τῆς Δημιουργίας. Ὅλος ὁ κόσμος, καὶ τὰ ἀστέρια καὶ οἱ γαλαξίες καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, δημιουργήθηκαν γιὰ ἕνα σκοπό: γιὰ τὴν Παναγία μας. Αὐτὴ ἐπέτυχε τὸν προορισμὸ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ τῆς κτίσεως ὁλοκλήρου: νὰ θεωθῇ! Ὁ σκοπός, λοιπόν, τῆς Δημιουργίας εἶναι ἡ Παναγία. Αὐτὴ ἀνοίγει τὴν ὁδὸ τῆς θεώσεως, εἶναι ἡ πρώτη ἡ ὁποία ἐθεώθη· καὶ κάθε κτίσμα διὰ τῆς Θεοτόκου δύναται νὰ θεωθῇ. Διὰ τῆς Θεοτόκου ἦλθεν ἡ Χάρις. «Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί· εὗρες χάριν παρὰ Θεῷ» (Λουκ. 1, 28.30). Ἦλθε ἡ χάρι στὴ γῆ, ἦλθε ἡ χάρι στὴν ἀνθρωπότητα. Οὐδεμία δωρεὰ ἐπάνω στὴ γῆ μπορεῖ νὰ ἔλθῃ, παρὰ μόνο μέσω τῆς Παναγίας. Διότι μέσα σὲ δύο πρόσωπα διαγράφεται ὅλη ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας: τὸ θεῖο πρόσωπο τοῦ Κυρίου καὶ τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο τῆς Μητρός Του.
Τὸ συμπέρασμά μας, ἀγαπητοί μου, εἶναι ὅτι ὅπως ἡ Θεοτόκος μέσα στὴν Ἐκκλησία ἔγινε ἡ Παναγία, ἔτσι καὶ κάθε ψυχὴ μέσα στὴν Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ γίνῃ Ἁγία. Ἡ Παναγία μας ἦταν τὸ πρῶτο προϊόν αὐτοῦ τοῦ «ἐργαστηρίου ἁγιότητος» τῆς Ἐκκλησίας μας. Μετὰ τὴν Παναγία ἀκολουθοῦν ὅλοι οἱ Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν μιμητές της. Καὶ ὁ Ἅγιος Νεκτάριος αὐτὸ ἔκανε. Ἀγαποῦσε πολὺ τὴν Παναγία, διότι τὸν εἵλκυε ἡ ἁγνότητα καὶ ἡ ἁγιότητά της. Εἶναι ἡ πρώτη θεωμένη ὕπαρξι. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας: ἡ θέωσί μας.
Ἰδίως ἐμεῖς οἱ κληρικοὶ συνεχῶς ἔχουμε τὴν Παναγία μπροστά μας, συνεχῶς ἀναφέρουμε τὸ ὄνομά της, συνεχῶς καταφεύγουμε στὶς πρεσβεῖες της. «Ὅ,τι κι ἂν κάνουμε, λέμε: «Τῆς Παναγίας ἀχράντου...»». Πάντα ἡ Παναγία μας εἶναι ἐνώπιόν μας. Καὶ οἱ μοναχοὶ ἀκόμα περισσότερο. Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ μοναχὸς ποὺ δὲν ἔχει τὴν Παναγία προστάτιδα. Διότι ἡ Παρθένος καὶ οἱ μοναχοὶ ἀνήκουν στὸ ἴδιο γένος! Εἶναι ἡ κλῖμαξ, διὰ τῆς ὁποίας οἱ μοναχοὶ ἀνεβαίνουν στὸν οὐρανό. Ἀλλὰ καὶ ὅλοι ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι ἀγωνιζόμαστε στὸν δύσκολο δρόμο τῆς ἁγιότητος, μέσα σ’ ἕνα κόσμο τόσο ἁμαρτωλό, τόσο χυδαῖο, τόσο ρυπαρό, τόσο βδελυκτό, θὰ πρέπει νὰ μάθουμε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο –ποὺ κατώρθωσε μέσα ἀπὸ τὸ δικό μας ἐπίπεδο νὰ ἀνεβῇ στὸ τέμπλο καὶ νὰ σταθῇ δίπλα στὴν Παναγία μας, τὴν ὑψηλοτέρα τῶν οὐρανῶν καὶ νὰ τῆς ὁμοιάσῃ στὴ γλυκύτητα, στὴν ἁγιότητα. Τί τιμὴ αὐτὴ γιὰ τὸν Ἅγιο, νὰ ἀνεβῇ στὸ τέμπλο καί, πολὺ περισσότερο, νὰ κερδίσῃ τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καὶ νὰ βλέπῃ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον τὸν Κύριο καὶ τὴ Θεοτόκο! Ὁποία τιμὴ στὸν οὐρανό! Γι’ αὐτό, λοιπόν, ὁ Ἅγιός μας ἂς μᾶς πεῖ τὸ μυστικό του. Ὅτι ἂν θέλουμε κι ἐμεῖς στὸν δύσκολο ἀγώνα μας νὰ ἔχουμε δύναμι καὶ θάρρος, νὰ πλησιάσουμε τὴν Παναγία μας, νὰ τὴν ὑμνήσουμε, νὰ τὴν ἐπικαλούμεθα, νὰ τὴν ἀγαπήσουμε, νὰ τὴν μιμηθοῦμε, νὰ προσευχόμαστε σὲ αὐτήν. Καὶ ἂς εἴμαστε βέβαιοι, ἀδελφοί μου, ὅτι ὅπως ὁ Ἅγιος Νεκτάριος εἶχε τὴν Παναγία, ἔτσι κι ἐμεῖς θὰ ἔχουμε τὴν Παναγία σύντροφο καὶ βοηθό. Καὶ νὰ μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Θεὸς –διὰ πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου– νὰ δοῦμε καὶ τὴν δόξα Της στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. ΑΜΗΝ!
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΦΩΣ ΙΛΑΡΟΝ" ΤΟΥ Π.ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΠΑΤΕΣΤΗ (ΕΣΠΕΡΙΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΕΙΣ ΑΓΙΟΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΝ κ΄ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΥΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου